به گزارش “ورزش سه”، بودو گلیمت فوتبال اروپا را به سخره گرفته است، باشگاههایی با آن همه پول که گویی نمیدانند آن را صرف چه کنند. این اتفاق حتی از صعود نروژ به جام جهانی پس از ۲۸ سال هم شگفتانگیزتر است. تیم ملی پر از فوق ستاره است اما گلیمت هیچ فوقستارهای ندارد. با این حال، با ۹ بازیکن نروژی از ۱۰ بازیکن حاضر در زمین، بارها و بارها و بارها نخبگان اروپا را به زانو درآورده است.
در طول ۳۵ روز باورنکردنی، چهار غول درهم شکسته شدند: منچسترسیتی در خانه، اتلتیکو مادرید در خارج از خانه، اینتر در خانه و خارج از خانه، تیمی که با ۱۰ امتیاز اختلاف صدرنشین سری آ است و در دو فینال از سه فینال اخیر لیگ قهرمانان اروپا حضور داشته است.
با تمام احترام به دهه ۹۰ شگفتانگیز روزنبورگ، آنچه گلیمت در یک ماه اخیر انجام داده، به تنهایی بزرگترین دستاورد تاریخ یک تیم نروژی است. لیگ قهرمانان اروپا احتمالاً هرگز شگفتیای بزرگتر از حذف اینتر توسط گروهی از یک «دهکده ماهیگیری» کوچک در شمال دور به خود ندیده است. شاید گلیمت پیش از نیمه اول در جوزپه مهآتزای مقتدر آنچنان درخشان به نظر نمیرسید اما همچنان فوقالعاده بود.
بازیکنان در زمان داشتن مالکیت توپ درخشان و در تلاش بودند اما به شکلی عجیب کنترل مناسبی هم داشتند. ایتالیاییها همه چیز را در اختیار داشتند اما هیچ چیزی خلق نکردند. گلیمت اولین تیمی نیست که در اروپا مقابل حریفی که در دیدار حذفی ناگزیر به پیروزی است، به عقب رانده میشود. شرایط همین است، باید ایستادگی کرد و گلیمت پس از چندین سال تجربهاندوزی در اروپا، به تیمی پخته تبدیل شده که ساختار دفاعی لازم برای دوام آوردن در زمانی که بازی تهاجمی به خوبی پیش نمیرود را به دست آورده است.
به نوعی، این نبرد دفاعی به همان اندازه جشن تهاجمی در آسپمیرا زیبا بود. بیتردید حاشیه شانس با گلیمت همراه بود اما نیکیتا هایکین به ندرت مجبور به انجام واکنشی بزرگ شد. دستکم به همان اندازه مهم، داشتن دروازهبانی است که وقتی اوضاع ملتهب میشود و حریف روی ضربات ایستگاهی قدرت دارد، اعتماد به نفس را به تیمش منتقل کند. هایکین همینطور بود و استوله سولباکن، سرمربی تیم ملی، پس از این شب بیش از پیش به مسئله تابعیت او علاقمند شد.
دو بازیکن دیگر که قطعاً زیر نظر بودند، اودین بیورتوفت و یوستین گوندرسن در قلب خط دفاعی بودند. آنها در حالی که اینتر سانتر پشت سانتر ارسال میکرد دوام آوردند، اما این زوج آنقدر به پیو اسپوزیتو نزدیک بودند که ضربات سر او هرگز خطرناک نشد.
پس از اشتباه بزرگ مانوئل آکانجی و گل اول ینس پتر هاوگه، دیگر هیجانی باقی نماند و گلیمت حتی توانست فوتبال تهاجمی دلپذیرش را نیز به نمایش بگذارد و هاکون اویین با حرکتی نرم و روان پاس هاوگه را کنترل کرد و نتیجه را ۰-۲ کرد. اینتر به چهار گل نیاز داشت، اختلاف را به نصف کاهش داد اما بار دیگر گلیمت نشان داد که میتواند در برابر نیرویی که باید برتر باشد، مقاومت کند.
آنچه این تیم انجام میدهد، عجیبترین اتفاق تاریخ فوتبال نروژ است، نزدیکترین نمونه شاید نخستین صعود به جام جهانی باشد، زمانی که نروژ از هیچ برخاست و در اوایل دهه ۹۰ از انگلیس، هلند، لهستان و ترکیه بهتر بود. بودو گلیمت نیز از هیچ آمده است. گلیمت از پایینترین سطح، بدون پول، آغاز کرد، اما با کاری طاقتفرسا خودش را ساخت، پیش رانده توسط مردی که تقریباً باید ۵۰ ساله میشد تا اولین شغل بزرگش را در فوتبال نروژ به دست آورد. کتیل کنوتسن در برگن، فیلینگن و اوسنه رفت و آمد میکرد و زمانی که به عنوان مربی توسعه بازیکن در بران توقفی داشت، به سختی کسی متوجه شد چه ظرفیتی سر میز ناهار نشسته است.
در عوض، او در سال ۲۰۱۷ به تیم بودو گلیمت در اوبوسلیگن پیوست، ابتدا به عنوان دستیار و از سال بعد به عنوان سرمربی. آنجا توانست در آرامش کار کند، با بازیکنانی وفادار که بسیاری از آنها محلی بودند و حالا چهرهای کاملاً بینالمللی یافتهاند.
حالا گلیمت در مرحله یک هشتم برابر اسپورتینگ یا منچسترسیتی محک خواهد خورد. هیچکس نمیتواند آنها را حذف شده بداند، فارغ از اینکه حریف چه کسی باشد و این هنوز هم کمی عجیب به نظر میرسد، هرچند دیگر واقعاً عجیب نیست. اگر با نگاه سال ۲۰۲۰ ببینیم، آنچه گلیمت انجام میدهد شبیه یک دنیای فانتزی نروژی است. این باشگاه همه چیز را برای تیمهای نروژی تغییر داده است.
ناگهان همه از اعتماد به نفس تازهای برخوردار شدهاند. ناگهان صدها میلیون در قالب هزینههای انتقال سرازیر میشود. ناگهان تیمهایی از شهرهای بزرگ قد برافراشتهاند، بران در لیگ اروپا حضور دارد و چند ماه پیش وایکینگ کاری کرد که بودو گلیمت حتی قهرمان لیگ نروژ هم نشود. در عوض، آنها بزرگترین تیمهای فوتبال اروپا را شکست میدهند.
منبع: ورزش سه
