به گزارش “ورزش سه’، در شکستها، بهترین بازیکن هر تیم همیشه همان کسی است که حضور ندارد. در باخت ۰-۴ در ورزشگاه متروپولیتانو و شکست ۱-۲ در مونتیلیوی، در طول هفته فاجعهبار بارسا، غیبت پدری به وضوح احساس شد. خطوط این تیم بیش از حد از هم فاصله داشت، بازی به هرج و مرجی بینظم تبدیل شد، بارسا مالکیت زیادی داشت اما کنترلی بر جریان مسابقه نداشت و بهترین توپگیر لالیگا را در اختیار نداشت.
میتوان بدون پدری در خانه برابر رئال اوویدو، مایورکا یا کپنهاگن پیروز شد. میتوان در آلباسته یا الچه نیز برنده شد. اما زمانی که شرایط دشوار میشود و حریف در خط حمله کیفیت قابل توجهی دارد، ضعفهای این تیم آشکارتر میشود. این اتفاق پیش از این در بروژ و مقابل چلسی هم رخ داد که بدون پدری خبری از آرامش، نظم و انسجام نبود. این موضوع تازهای نیست.
شاید طبیعی باشد که تیمی غیبت یکی از سه هافبک آماده جهان را احساس کند اما آنچه کمتر منطقی به نظر میرسد این است که نتوان راهی برای جبران نبود چنین بازیکنی در ورزشی پیدا کرد که ۱۱ نفر در آن بازی میکنند. سالها میگذرد و هنوز راه حلی برای بازی بدون پدری پیدا نشده است. فصل گذشته هم پدری در ۵۹ مسابقه از ۶۰ بازی رسمی به میدان رفت و در ۵۶ دیدار از ابتدا بازی کرد. در آخرین فصل حضور ژاوی، پدری تنها در ۳۴ مسابقه توانست بازی کند. سه مصدومیت همسترینگ هم بارسا و هم این بازیکن را ناامید کرد.
در این فصل، مصدومیتهای عضلانی تا به حال ۱۳ بار او را از میادین دور کرده است. رابطه علت و معلولی میان حضور پدری و عملکرد تیم کاملاً روشن است. فلیک میداند که مانند نیم فصل اول، بازگشت تیمش به مسیر موفقیت به بازگشت پدری وابسته است. همانطور که پس از شکست ۰-۳ در استمفوردبریج چنین بود. او دوباره به همان راه حل، چون طناب نجات، چنگ زده است.
منبع: ورزش سه
